Praktijk
Het theoretische gedeelte is één, overtuig uzelf met verhalen uit de praktijk. Het is mijn bedoeling om gaandeweg hier een aantal voorbeeldpaarden de revue te laten passeren. En zo inzicht te geven in de verscheidenheid van behandelde probleemhoeven.
Overstrekte strekpees
Datum: 11 oktober 2006
Elena, mijn 20 jarige KWPN merrie, wordt sinds half juni 2006 door Marco Krul bekapt volgens de Anatomisch Verantwoorde Bekap-methode. Haar dochter Toulouse, een zes jarige KWPN merrie, wordt al bijna een jaar door Marco Krul bekapt.
Voorgeschiedenis
Elena heeft haar hele leven op ijzers gestaan, in ieder geval aan de voorvoeten. De achterijzers heb ik een aantal jaar geleden laten verwijderen. Praktisch een jaar lang heeft Elena zelfs op speciale ijzers gestaan (met aan de achterkant een opzet) in verband met een oude blessure aan de koot (littekenweefsel aan de binnenkantvan de koot en het ligament aan de binnenachterzijde van de koot). Toulouse heeft ruim een jaar voor op balkijzers gestaan vanwege een overstrekte strekpees aan beide voorbenen. De speciale ijzers waren bedoeld om de kootstand te verbeteren (de stand te stijl). Echter, omdat deze ijzers constant onder haar voeten vandaan vlogen heb ik ze na een jaar laten verwijderen. Mede door het feit dat Toulouse verdooft moet worden (een zogenaamde stay-narcose!) om haar te kunnen beslaan en bekappen. Toulouse heeft namelijk een kramperigheid aan alle vier de benen. Het bekappen en beslaan van de voorbenen was dan ook bwas ijna een onmogelijke opgave, ook voor de vele hoefsmeden die de revue gepasseerd hebben.
Leefomstandigheden
Mijn paarden lopen het hele jaar door in de weide, met de mogelijkheid de stal in te lopen. De bodem waarop beide paarden lopen bestaat uit een gedeelte steen voor de stal, weidegrond en in de buitenbak een toplaag van speciale houtsnippers. Beide paarden worden dagelijsk getraind en staan het hele jaar zonder deken buiten.
Van speciale ijzers naar Anatomisch Verantwoord Bekappen
Op advies van mijn instructrice, Florien de Graaf, ben ik met Toulouse in november 2005 overgestapt op de bekapmethode van Marco Krul. Door het Anatomisch Verantwoorde Bekappen is de beenstand van Toulouse mooi recht, de hoefkwaliteit is uitstekend en de kootstand is correct. Daarbij komt dat Marco Krul veel geduld heeft met het bekappen van Toulouse, haar ondersteunt en helpt. Het bekappen van de hoeven verloopt nu voor Toulouse zonder stress. De allereerste keer heeft Toulouse na het bekappen slechts een dag wat last van haar spieren gehad. Daarna is alles zonder problemen verlopen. Met Elena heb ik de overstap naar Anatomisch Verantwoord Bekappen gemaakt in juni 2006, omdat ik er van overtuigd was dat Elena niet zonder orthopedisch beslag kon lopen (dan liep ze kreupel). Echter, toen Elena door het orthopedisch beslag problemen kreeg aan haar "gezonde" been was de keuze snel gemaakt: het roer gaat om, geen ijzers meer en Marco Krul inschakelen!
Op 14 juni 2006 zijn bij Elena de ijzers verwijderd. In het begin heb ik Elena een lage dosering pijnstiller - Metcam - gegeven. Vooral de gevoeligheid van de voeten door de dunne hoornwand en verandering van de beenstand waren voor Elena onplezierig. Nu moet ik zeggen: ik was van het aller ergste uitgegaan en had gerekend op een langdurige en pijnlijke periode, maar dit viel reuze mee! Na drie dagen liep Elena al weer een stuk makkelijker rond en daarna maakte ze zelfs een rustig drafje. Uiteindelijk heb ik de dosering pijnstiller snel afgebouwd en binnen veertien dagen ben ik zelfs gestopt met pijnstillers. Elena liep rad door de weide heen te huppelen(?!).
Elena's beenstand is nu mooi recht, zij stond namelijk hol in de knieën, vooral het linkerbeen. Met ijzers struikelde ze regelmatig onder het rijden, en lag ze ook extreem veel in de weide. Bovendien: toen Elena nog ijzers onder had was het duidelijk dat zij het liefst met rust gelaten werd. In de weide liep ze gauw weg als ze maar dacht dat ik haar kant op kwam. In de box draaide ze zich van mij weg als ik met het halster aankwam (terwijl Elena een heel vriendelijk en meewerkend paard is). Elena had dus duidelijk al een zeer lange periode pijn aan haar voorbenen toen zij nog op ijzers liep. Elena is nu vrolijk, maakt een ontspannen indruk en komt direct naar mij toe lopen als ik in de weide in kom. Daarbij ligt ze nu nauwelijks in de weide en regelmatig huppelt ze als een jonge dame rond. Mijn holistisch arts heeft de hoeven en benen van Elena gecontroleerd, zij heeft geen last van pijnlijke hoeven of benen. Na vier weken kon ik Elena weer rustig rijden. Het gaat uitstekend!
Voor mijn paarden geen ijzers meer!
Karin Haring-Langerak
Mussel
Sesamoidose
First
Een rijpaard moet ijzers hebben! Dat heb ik jarenlang gevonden, maar nu weet ik gelukkig wel beter. Mijn 22 jaar oude ruin, First, is sinds september 2006 van de ijzers af na ± 17 jaar op ijzers te hebben gestaan. Ik was hier altijd erg tevreden over. Hij heeft zelfs nog jaren zooltjes gehad. Dit vanwege een overbelasting aan zijn pees toen hij 16 was.
Toen hij 20 was is hij kreupel geworden en hiervoor zijn we in een kliniek terecht gekomen. Hier hebben ze foto's van zijn linker voorbeen gemaakt en naar aanleiding hiervan hebben ze zijn gewricht ingespoten met Hyaluronzuur. Hierna ging het wel weer een tijdje en hebben we ook wel weer een beetje kunnen rijden. Dit rijden werd steeds minder want het reed niet zo lekker meer. Als we een stap ritje in het park maakten, struikelde hij steeds en was niet vooruit te branden. Op een gegeven moment zijn we zelfs een keer gevallen omdat hij struikelde. Vlak hierna is hij weer kreupel geworden en eerlijk gezegd dacht ik dat het einde verhaal was. Ik heb zijn röntgenfoto's toen nog eens door een andere dierenarts laten beoordelen en deze kon hier kort over zijn: sesamoidose en daar was eigenlijk niet echt meer iets aan te doen, behalve pappen en nathouden. Hij raadde mij een orthopedische hoefsmid aan. Dit zag ik niet echt zitten, omdat ik hier nog nooit een paard beter van heb zien lopen.
Via een vriendin had ik over Marco gehoord. Ik ben toen eens op zijn website gaan kijken en wilde hem een mailtje sturen voor wat informatie. Mijn computer werkte niet mee en dus besloot ik maar even te bellen voor wat informatie. Op het moment dat ik belde was ik nog erg verdrietig door wat de dierenarts gezegd had, maar toen ik het probleem aan Marco uitlegde, werd hij er niet warm of koud van. Hij stelde voor om mijn paard eens geheel vrijblijvend te bekijken.
Zo gezegd zo gedaan en dus ontmoette we Marco een week later. Hij heeft mij door zijn enorme vakkennis snel weten te overtuigen en dus gingen we die dag ijzerloos naar huis. We kregen het advies mee om elke dag minimaal een uur te wandelen en hierbij harde weg niet te vermijden. Dit hebben wij uiteraard braaf opgevolgd. Na 3 weken kwam Marco weer voor de eerste bekapping. Hierna ging het wandelen steeds moeizamer. De voetjes werden langzaam steeds gevoeliger en af en toe moesten we First echt vooruit sleuren. Dit was soms echt heel rot om te zien, maar Marco had gezegd dat we vooral door moesten zetten. Bij ons worden de paarden 's avonds op stal gezet en we zagen hem soms echt het land uit strompelen. Dat breekt echt je hart!
Na een maand of twee kregen we het idee dat het wat beter ging. Op een gegeven moment ging hij ook wel weer eens uit zichzelf draven en begon hij langzaamaan ook weer een beetje vrolijker te worden. Vanaf dat moment is het eigenlijk alleen maar bergopwaarts gegaan. Onlangs heeft er nog eens een dierenarts naar hem gekeken en deze kon geen kreupelheid meer ontdekken. We zijn nu ruim een half jaar verder en we rijden ook weer. Dat struikelen is nooit meer voorgekomen en hij lijkt ook wel een stuk stabieler op zijn benen te staan. Ik was eigenlijk altijd bang dat het een drama zou worden als je na zo'n lange tijd de ijzers zou verwijderen en dat het aan alle kanten zou gaan brokkelen enz., maar gek genoeg is dat helemaal niet gebeurd. Zijn hoefjes bleven keurig terwijl we toch echt bijna dagelijks over het asfalt hebben gewandeld.
(direct na het verwijderen van de ijzers) ( hoefjes na ca. 6 maanden)
Als ik erover nadenk wat ik mijn paard allemaal aangedaan heb met die ijzers en het inspuiten van dat gewricht enz.! Ik weet één ding zeker en dat is dat ik nooit meer een paard op ijzers laat zetten. In de tussentijd hebben we er een jong paard bij gekregen, maar die blijft mooi op blote voetjes lopen! Ook dit paard wordt inmiddels door Marco bekapt en ik hoop dat hij dat nog lang blijft doen!
Marlies H.
Ontschoening
De meeste paarden mensen hebben wel gehoord van hoefbeen rotatie (verbinding aan de voorzijde van het hoefbeen gaat verloren en de tip van het hoefbeen draait naar beneden weg) en de uitzichtloze prognose die hierop door de meeste dierenartsen gegeven wordt.
Ontschoening van een paard is nog een stapje verder, hierbij is niet slechts het hoefbeen geroteerd maar verliest het paard rondom de gehele hoef de verbinding tussen lederhuid en hoornschoen.
Op de volgende link www.mecredi.mijnpony.com vind u het uigebreide verhaal met foto's van Mecredi een pony'tje wat het gelukkig kan navertellen.
Bloedende hoefscheuren
Twee jaar geleden werd mij Valentino (een KWPN-ruin van 5 jaar) aangeboden vanwege bloedende hoefscheuren in beide voorhoeven. Deze scheuren zaten in het midden van de hoef aan de buitenzijde. Dus geen scheuren of brokkelhoeven vanaf de onderkant van de hoef….
De vorige eigenaresse was ten einde raad nadat zij 1,5 jaar bezig is geweest met bekende en “gerenommeerde” hoefsmeden (het neusje van de zalm?) en dierenartsen om dit probleem op te lossen. In deze periode is het niet gelukt om de scheuren uit te laten groeien en het probleem op te lossen. Valentino was kreupel en had enorme pijn in zijn voeten, lopen was een regelrechte marteling voor dit paard. In die 1,5 jaar heeft hij meer op stal gestaan met zijn voeten in het verband, dan dat hij een rondje kon lopen. De verzekering besloot in overleg met de eigenaresse Valentino af te laten keuren. Valentino was 5 jaar oud, een ruin met goede afstamming (Aktion x Uniform), super beweging en karakter, maar door hoefproblemen bleef slechts het doemscenario van “in laten slapen” over. Omdat de vorige eigenaresse dit zo ontzettend moeilijk vond heeft ze mij om hulp gevraagd. Ik heb haar voorgesteld dat hij naar mij mocht komen, op 1 voorwaarde: dan werd het wel mijn paard!
Ik heb vooraf met Marco Krul overlegd door hem foto’s te mailen van zijn voeten. Deze foto’s heb ik ook aan mijn holistisch arts laten zien en het hele verhaal erbij verteld. Beiden waren er van overtuigd dat dit binnen een paar maanden was op te lossen. Marco zei: “Laat maar komen!”. Daarbij moet ik nog vermelden dat röntgenfoto’s (ook een hele rits) uitwezen dat het met zijn botten, sesambeentjes, hoefkartrol en hoefbeen dik in orde was!.
Op zaterdag 5 mei 2007 (notabene Bevrijdingsdag!) is Second Chance gekomen! Want ik wilde per se zijn naam veranderen om hem een tweede kans te kunnen bieden. Er kwam een compleet “afgesloten” paard bij mij wonen. Fysiek niet in orde, maar in zijn koppie ook helemaal niet in orde. De afgelopen 1,5 jaar had zijn sporen achtergelaten. De luiken waren volledig dicht, een paard met weinig levensvreugde – compleet lamgeslagen - , dit ging mij door merg en been!
Op maandag 7 mei 2007 ben ik met Second Chance bij de holistisch arts geweest en ’s-avonds kwam Marco. Wat bleek uiteindelijk: Second Chance had een bacterie in zijn kaak en dezelfde bacterie in zijn voeten! De voetstand was belabberd (ondergeschoven hoeven en een zeer nauwe hoeven met balkijzers voor en gewone ijzers achter). Marco heeft eerst de achterijzers verwijderd en 3 weken later de voorijzers. Want anders zou het wel heel veel in 1 keer worden voor Second Chance.
Pijnstillers en weidegang hebben hem door de eerste 3 maanden geholpen. De huid bij het balgedeelte van de voorhoeven ging scheuren door het uitzetten van de hoeven. Strompelend liep hij door de wei, met veel geduld kon ik hem ’s-avonds naar stal halen (met uitloop, want de deuren gaan nooit dicht). Bewegen was het allerbelangrijkste. Na 3 maanden was hij weer rad en zou ik hem weer kunnen rijden. Maar: dat heb ik niet gedaan, want zijn koppie had meer tijd nodig.
De bacterie in zijn kaken is veroorzaakt geweest door de doppen die in zijn jongere jaren veel te lang zijn blijven zitten bovenop de volwassen tanden en kiezen. Tot die conclusie kwam ik samen met mijn paardentandarts die hem op 8 mei 2007 heeft behandeld. Zijn gebit was een ravage en zijn mond ook, ondanks dat hij in januari 2007 door een dierenarts aan zijn gebit was behandeld (dit was dus niet door een goede paardentandarts gebeurd …). Conclusie: het paardengebit bij jonge paarden – en ook volwassen paarden – door een echte vakman regelmatig laten controleren!
November 2007 ben ik rustig wat aan het werk gegaan met Second Chance: werk aan de hand en weer wat “beleren”. Hij vond het allemaal spannend maar bloeide weer helemaal op! Hij vond het prachtig toen ik de eerste keer zonder zadel op zijn rug door de bak stapte, hij liep trots als een koning door de bak!
We zijn nu twee jaar verder: Second Chance is een vreugdevuurtje, vol nieuwsgierigheid en werklust. Een super lief karakter en fijn paard om te rijden. En zijn voeten: nooit meer problemen gehad, hij loopt als een zonnnetje. Dankzij de zorg en toewijding van Marco Krul! Hij heeft zijn leven gered en daar zal ik hem altijd dankbaar voor zijn. Een aanrader dus, een tweede kans mede dankzij de zorg en toewijding van Marco.
Mussel, 12 mei 2009
Karin Haring & Second Chance
